Özer Güngören

Bir yolcudur, hiç farkına varamadığı zamandan, meçhule koşan insan, asıl istediğini bilmeden.

Karanlıktan aydınlığa ne zaman çıkacağını bilemeden yol alır.

Metrobüs , harika yolcu taşıma aracı , geçenler de sabah uyanmama sebep olan bir duruma soktu beni. Artık hangi durağa girdiğimizi ve hangi duraktan çıktığımızı hatta bir sonraki durak neresi olduğunu yolcularına sesli olarak bildiriyor. İtici bir hanım sesi ile güzel bir uygulama olmuş Durakları bilmeyen insanlar için , yada görme engelli vatandaşlarımız için faydalı olacak bir proje takdir etmek istedim. Ama gelin görün ki bu sistem de de bir hatayı direk kulağıma soktular. Şirinevlerden kalkan metrobüs gelecek durak için incirli – ömür dedi, dedim yanlış duydum her halde yada durmayacak bahçelievler durağında, ama durduk. Ve bu durağa girerken anons yapmadık. Duraktan ayrılırken de . İncirli-ömür durağına girerken yineledi anons şimdiki durağımız incirli-ömür .. Şoktayım .. dedim akşam kontrol ederiz dönerken. incirli-ömür durağı ayrıldık , gelecek durak şirinevler kafamda soru işareti bahçelievler durak değil mi ? Bu durakta durmayacak mıyız? Yada bu sesli anons sistemini yaptırırken Bahçelievler durağı faaliyette değil miydi? Sonra güncelleme yaptırmadınız mı? Bilmeyen adam anonsu dinleyip inse ne olacak ? Bir durak önce inecek , tekrar akbil basacak, işe güce geç kalacak… Lütfen biraz daha dikkat …

İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı  bünyesinde Vecihi Ofluoğlu önderliğinde kurulan “Pantomim Sanat Dalı” 2006–2007 öğretim yılında Türkiye’de bir ilki gerçekleştirip eğitime başladığını ve halen sürdürmekte olduğunu öğrendim.

Sanırım Aralık ayı ortasında bir etkinlik daveti ile bundan haberim oldu. Sanırım ilk defa bu kadar kapsamlı bir pantomim gösterisi yapıldı. Aynı zamanda ilk mezunlarını verdiği etkinliğe 14 ocak perşembe günü etkinliğe katıldım. Gerçekten keyif alarak izledim birbirinden başarılı oyuncuları o akşam, çok değerli “Vecihi Ofluoğlu, Yeşim Alıç, Deniz Özmen, Lale Yüzügüldü, Leman Yılmaz ve Kerem Karaboğa “ hocaların yetiştirdiği yeni sanatçılardı. Hem mezun olanlar hem de mezuniyete birkaç adımı kalan Pantomim öğrencileri hep beraber aynı sahnede bir gösteri gerçekleştirdi.

Ülkemizde Pantomim sanatı pek yaygın olarak bilinmemekle birlikte, bu sanata gönül vermiş usta sanatçılar, çabalarını yıllardır sürdürmektedirler. Artık bir okulu da bulunan bu sanat dalı, ilk mezunlarını vermeye başladı bile.

Umarım değeri her geçen gün daha da artar ve kıymeti bilinir sanatın.  Emeği geçen tüm herkesin emeğine yüreğine sağlık biraz geç kalmış olsa da içimde kalan bir tebrik bu , başarılarınızın devamını dilerim.

OYNAYANLAR: Noyan Ayturan, Nurçin Karabıyık, Ceylan Aran, A.Volkan Işık, Pınar Alev, Hatice Sönmez, Can Girgin, Ezgi Keskin, Didem Kırış, İrem Dilaver, Müge Saut Süs, Deniz Karataş, Özge Elif Yeşilyurt, Pınar Gül Çiçek

Küçük bir çocuktum aklı başında ama haylazlığı sevmeyen , kendi doğruları peşinde giden. 90 lı yılların başında ailece babamın memleketine doğru yolculuk yapıyorduk. 72 model Ford taunus steyşın vagon kırmızı renkli bir taşıttı. Küçük olduğumdan steyşın vagonda lüks ve konforlu yolculuk yapıyordum. Arada sıkılınca ön taraflara geçiyordum. Hala dün gibi hatırlarım bolu sapağını kaçırıp 3-5 dakika yolu emniyet şeridinden nasıl geri gittiğimizi panik halinde.(kim bilebilir ki bu olaydan 15 yıl sonra aynı hatayı benim yapacağımı ve aynı anı yaşayacağımı) O zamanlar çok fazla yol sokak olmadığından ve çocukluğumun geçtiği Zeytinburnu semtinde hala çamurlu sokaklarından sonra otoyol fazla gelmişti. Yolda belki daha önce görmediğimden büyük harflerle kocaman kocaman yazılmış ve çok yukarılara konmuş , mavi tabela üzerine beyaz yazılı Bolu , Ankara , İzmit yazılarına hayretle bakakalmıştım. Aklımın yettiğince sordum bu yazılar uçaklar için mi diye ? Beni bilgece cevapladı arabadakiler elbette hayır bizim gibi yolu bilmeyenler kaybolmasın diye. Araba kullananlar için çok büyük değil mi bu tabelalar , (o zamanlar sokaklarda tabela direği ne arar ki hangi çocuk o yaşlarda başka sokaklarda semtlerde gezer) ben karar vermiştim , bu tabelalar uçaklar içindi nereye gideceklerini buradan anlıyorlardı.

Bu anı geçenler de eve gelirken sürekli kullandığım güzergahta gördüğüm bir tabeladan sonra aklıma gelen sorudan sonra beynimde parladı.

Tabelaya bakın ve siz ne düşüneceksiniz bakalım? Bu tabela kime yön gösteriyor?

Şehrimizin , biz üzerinde yaşadığı topluma son yıllarda verdiği en büyük nimetlerden biri olan Metrobüs…

Aslında yere göğe sığdıramıyorum, bir insanın hayatında bu kadar mı önemli olur? Daha önceki yazımda bu faydalı sistemin bizi daha sıkıntıya sokacağını müjdeledim. Zam olayından bahsediyorum. Ne kadar protesto edilse de bir sonuç alamadığımız bir durum. Madem rahat yolculuk edeceğiz biraz sıkıntı çekelim dedik. Havalar bozdu , kapımızı yağmurlar çaldı. Bir çok semtte istenmeyen sel baskınları oldu. Araçlar yollarda kaldı. Metrobüs , çalıştı durmadı. Durmak yok yola devam ” İnsan Taşıyoruz.” sloganıyla tam gaz devam etti. Ama Metrobüse binebilirsen, önce durağa girmelisiniz. Onun için sular altında kalan merdivenlere ulaşıp , basamaklarında göletler oluşmuş merdivenleri çıkıp , sonra aynı merdivenlerin iniş kısmında düşmeden inerseniz artık durağa gelmiş olursunuz. Diyelim zor bela , çamur, suyu atlattın geçtin,  merdivenlerde düşmedin, o kalabalıkta izdihama uğramadın canın malın zarar görmedi durağa geldiniz , tebrikler… 2. aşama başlıyor durak etabı… Hangi kaldırım mühendisi (bu lafı eskiden dedem söylerdi , argo da  boş gezen insanlar için kullanılan bir tabir , tabi onun zamanında sokaklarda kaldırım mı varmış ) yada bu işi yapan kimse hayatında hiç mi su terazisi görmedi de kaldırıma böyle bir eğim verdi. Durağa düşen su damlaları duraktan aşağı yola akacak durağın ortasına ve üzerine gölet yapacak şekilde olmayacak. Durağın zeminini 20X20 kare taşlarla kapladınız. Taşların altını doldurulmamış taşa basıyorsun diğer ucu şaha kalkıyor , su sıçratıyor. Cambazlık yapıyoruz illa birinin takılıp sakatlanması mı gerekir düzeltme yapılması için. Daha 2 ay önce engeller kaldırılsın diye yürüyüş yapıldı , protestolar yapıldı. Ondan sonra yeni yeni engelli vatandaşlarımız için  asansör çalışmalarına başladınız. Ama oda baştan sağma , aceleyle yapılıyor. Merdivenler minyatür, durak minicik , asansör kutu kadar.. Nasıl olacak bu işler bilemiyorum. Zamana bırakıyorum göreceğiz neler olacak.

Son gördüğüm  şey zincirlikuyu durağında akşam insanların metrobüse binmek için yolun ortalarına kadar çıkması rahatsız ederdi. Hafta başında beni şaşırtan ya birileri yazdıklarımı okuyor ve düzeltme yolunda dediğim , özel güvenlik konmuş ve insanları kaldırımın aşağısına indirmiyor. Sanırım biraz da insan canının kıymetini anladılar dedim. Alkışladım ulaşım a.ş. ‘yi .. iki gün sonra baktım ortalarda güvenlik yok.. Yaptık mı yaptık demek içindi sanırım. İki gün sonra tekrar vardı güvenlikler , bir tutarsızlık var ama bakalım nereye varacak bu işin sonu da.. Şimdilik daha yazacaklarım var ama sonraya bırakıyorum , gözleme devam ediyorum..

Geveze,

En sevdiğim DJ , power fm ile yollarını ayırmak durumunda kalmasına üzülsemde , daha iyi bir yapacağına inanıyorum.

15 Şubat tarihi itibariyle yeni radyosu radyo virgin ile sabah şovuna başlıyor. 99,4 te yayın yapan radyo virgin dinleyicileri artık sabahları geveze ile güne merhaba diyecek. Aynı gün show tv ekranlarında yeni tv programı TAKAS ile de televizyon dünyasına tekrar bir dönüş yapıyor. Hızlı bir değişim yaptı geveze. Çalışmalarını her zaman takdir ettiğim ve zevkle takip ettiğim gevezenin yakın zamandan beri bir çok kanalla farklı projeler görüştüğünü biliyordum. Sanırım doğru zaman , doğru mekan böylesiymiş. Yeni yayın hayatında başarılar diler ve yeni projelerinde de istediği gibi güzel şeyler yapması dileğiyle..

Bay J ,

Nasıl ki her sabah geveze den vazgeçmiyorsam , akşamları da bay J benim için öyledir. 15 Şubat akşamı o da radyo virgin de yani şovlarıyla güldürüyor olacak. Bay j ve Geveze çok iyi iki arkadaş, dost ve ekiptir. Sanırım ayrı teklif yapmak yada ayrı radyoda çalışmak olmaz bunu iyi bilen radyo virgin ikisinide transfer etmiş durumda.. Yeni yayın döneminde bay j ye başarılar diliyorum…

Havayı koklayan adam ,

Radyonun masum muzuru Bünyamin sürmeli ,  bu ikilinin uğraşmayı çok sevdiği ailemizin yegane hava durumu spikeri , ikilinin sevgili dostu havayı koklayan adam.. Sanırım giderken radyoda unuttukları bir dost.. Tv kanallarından birinde de hava durumu programı yapan havayı yemiş yutmuş insan. Ne söylese doğru çıkıyor. Onun öğütlerini dinliyorum ve bugüne kadar hep haklı çıktı. Yağmura ,kara karşı bir adım önde oldum.. Bu işi bu kadar sevmen sayesinde sanırım , sana ayrıca teşekkür ediyorum. Yayın hayatında başarılar diliyorum.

Power morning team,

Power fm ‘in gevezeden sonra sabah boşluğunu doldurmak adına gevezenin ekibi olarak bildiğimiz arkadaşlara yaptırdığı sabah şovunun adı.

Aslında içlerinde çok başarılı işler çıkaran ekip gerçekten komik.Mahmut abi , hüseyin kemal eke, nedim , üstadlar en azından hala power fm de devam ettiklerini bilmek ayrıca güzel. Yeni bir format geliştirmişler , dinleyiciler telefonla bağlanıyor bir soru soruyor , 3-4 dk gibi bir süre içinde bilemezlerse soru soran dinleyici hediye kazanıyor farklı bir program olmuş. Dikkatimi çeken bir başka nokta ise e-ticaret yapan bir -iki sitenin sponsorluğunu almışlar . Ve bu sitelerden alışveriş çeki ve hediyeler veriyorlar. Belki sektörde olduğumdan daha hassas oldum bu konuya ama geveze zamanında böyle şeyler yoktu. Yani daha çok bilindik isimler sponsor olurdu genelde..İstedikleri başarıya ulaşırlar inşallah. Ki power fm gibi bir radyo da sabah şovu yapmakta bence gayet başarılı bir iş…

Cenk – Erdem,

Akşamları bay j yerine de cenk ve erdem yayındaymış. Henüz dinlemek nasip olmadı…

Roller üstlenmişti her biri kendi hayatına uygun olanından ve oynuyorlardı senaryosuz bu oyunu.. Kimi rolünü çok sevmiş , kimi isteksiz , kimi kaptırmış , gerçeği unutmuş gibi davranıyorlardı. Birden yola fırlayan logar kapağı tüm sessizliğe dur demişti. Trafik ışıkları sarı sinyalizasyonda çalışıyordu. Yağmur hafiften ıslatıyordu caddeyi , geçen her sene güne o kadar yaklaşıyordu. Tek başına akşam yemeği yiyen siyah bir kedi , çöp tenekesi üzerinde irkildi ve yemeğini yarıda bırakarak uzaklaştı. Uzaktan duyulan ince bir tizlemeve ışık süzmesi hızla yaklaşmıştı.Yanıın musluğu önünde durdu sesli ve ışıklı bir sürü araç , onlarsa bozmadılar rollerini …

Gece gizlemişti olup biteni…

Ne kadar geçmişti üzerinden tanışmışlıklarının , tam hatırlayamıyorlardı. Ama uzunca bir süredir de görüşmedikleri belliydi , birbirlerini görünce sarılmalarından. Bir kişi eksikti bu sefer ki buluşmada ,buluşmaya sebepti birinin daha vatani görevini yerine getirmek için gidecek olması. Kafadarlar pırıltılı ve çok sesli beyoğlu kalabalığının yukarıda kaldığı sakin ve sessiz bir sokakta olan ve sadece belli başlı insanların uğrak yeri olduğu buluşma noktasında oturuyorlardı.Gözlerinin içi gülüyordu herbirinin…

Teker teker gelmişlerdi mekana , yine dikdörtgen bir masa , yine 6 kişilik rezervasyon ama bu sefer 5 kişiydiler…

Vurulmuş bir kanadın tüyüyüm. Tutunmaya çalışır dururum , düşmeyeyim diye aşağı.  Düşmemek için hızla çırpar kırık kanatlarını bedenim. Ve rüzgarı süzer boynuyla gerda gerdan.. Çarpması hızlanmıştır yüreğin, korkmaz düşmekten çok yere , hainin eline düşmektense.. Minik cüssesiyle , alıp verdiği belki son nefesi , hisseder ölümün nefesini ensesinde , herkesin eli ensesinde ,

09′ kasım 09           2o.15.11