Metafor…
Kafam karışık , düşünceler bulanık , geçmiş karanlık.. Saatlerce baktığım bu yüzler bile hiçbir anı uyandırmıyor bende. Sevmiyorum bu durumları , herkese , herşeye yabancıyım. Ayaklarım ben farkında olmadan gezdiriyor beni. Doktor durumumun ciddiyetini koruduğunu ve hiçbir ilerleme kaydetmediğini söylerken kendi ciddiyetini de koruyordu. Asıl ilginç olan bu söylediklerini tek başıma dinlerken bana anlamsız gelmesi , halbuki yıllarca yanımda biriyle gitmişim gibi geliyor. Zaaflarım var benim hiç merak edilmeyen anlamsız şekillere , bugünler de ne de çok var etrafımda.. Defalarca sordum kendime bıkmadan , usanmadan , yılmadan , çekinmeden , aldırmadan , korkmadan , inanmadan ve her defasında farklı bir cevap vermeyi de nasıl becerdiğimi çözemeden hayrete düşmeye alıştım. Ve şimdi tekrar soruyorum kendime içim yine aynı heyecanla , aynı korku ve tedirginlikle doldu. Cevabı ben bile korkarak veriyorum. Böyle bir şeyi ben cevaplayamazken senin cevaplaman hiç kolay olmaz.
-Acaba ile yaşayabilir miyim?
Bu sorunun cevabını vermeden , almadan hayatım boyunca kısır bir döngü ile karşıma çıkmaz mı ?
İşte sana dedim ya karışığım aklımda sadece bir kaç fotoğraf karesi var düne ait. Alışveriş merkezindeki toka satan mağaza ve insanların kaydığı bir buz zemin kenarında duran masalara oturulmuş yemek yeniyor. Ve bir gün batımı sadece… İki gün önce buz pisti olduğunu öğrendiğim yeri buldum ve ziyaret ettim. Aynı masada oturdum yemek yedim.. Hatıralar pek bir gözümün önüne geldi. Bugünde tokacıyı keşfettim. Dükkanın önünde 3-4 dakika kıpırdayamadım. Ne ileri , ne geri , ne de içeri girebildim. Yemek yemek kadar kolay olur sanmıştım ama olmadı. Hatıralar her zaman yanlarında güzel şeyler getirmiyormuş…Dokuzyüzdoksanbeşgünyirmidörtsaat..
ekim 10′ 20:10:12
