dolmuşçasına…
Kırmızı giydiğinden mi yaklaşamıyorum , sana uzak duruyorum..Kestiremiyorum , başkasına sakallarımı , saçımı , bakamıyorum fotoğraflarının olmadığı boş aynalara.. Ağlamıyorum.. artık ağlamıyorum… İnan..
Gündüzlerim senle gitti geride kalan sadece karanlıklar.. Bütün perdeleri kalın bordo renkli saten kumaşlı olarak değiştirdim girmesin içeri başka bir ışık diye.. Sadece senin fotoğraflarınla aydınlatıyorum benim küçük , yalnız , su alan çatı katı , sen kokan evimi…
Biliyormusun hala iki kişilik hazırlıyorum sofrayı büyük oda da. Çift sarılı patlatmadan sarısını , sahanda yumurta , esmer şeker , ki şeker kullanmadığın halde onları masa da görmeyi çok severdin , kepek ekmeği masanın eksilmeyen oyuncuları…
Döndüğünde her şey aynı yerinde olsun diye dokunmuyorum bile eşyalarınaa.. Belki inanmızsın ama televizyon da hala giderken açık bıraktığın dizi kanalı duruyor , onu bile değiştiremedim sen dönersin diye…
devamı sonra….
eylül 03′ 18:34:21
şirinevler – taksim dolmuşu
